Η ιστορία, που ακολουθεί, είναι retro. Αφορά ένα νέο αγόρι που δοκιμάστηκε μέσα στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, έζησε πολλά, ταλαιπωρήθηκε, πείνασε, δέχθηκε σωματική και ψυχολογική κακοποίηση, αλλά στο τέλος άντεξε και δικαιώθηκε, γιατί αφιέρωσε τη ζωή του σε λαβύρινθους του μυαλού, σε αναζήτηση πνευματικών ηδονών και μας χάρισε ως Γλώσσα, Έθνος και Φυλή αθάνατα αριστουργήματα, πλεγμένα μ’ εκείνες τις υπερβολικές, αλλά κατάλληλες και σωστές δόσεις ευαισθησίας, ευφυΐας και τάλαντου. Και όλα αυτά από...

Μια γυναίκα.. Μελαχρινή, συνεπέστατα μελαγχολική, συνεπέστατα μελανοντυμένη… Είναι και αυτοί οι ποιητές, οι ελάσσονες, αυτοί οι καταδικασμένοι να αναφέρονται στη σκιά και το περιθώριο των “ογκόλιθων” της εποχής τους, αυτοί που ελάχιστοι, πλέον, τους θυμούνται και ακόμα πιο λίγοι τους μνημονεύουν. Το ίδιο ισχύει και για τους ποιητές του μεσοπολέμου, μιας ρευστής και αβέβαιης περιόδου, κατά την οποία οι μεγάλες εθνικές προσδοκίες, γεννημένες από τις “ωδίνες’ των Βαλκανικών, εξανεμίστηκαν από τη θύελλα της Μικρασιατικής Καταστροφής. «Εποχές στοιχειωμένες, καιροί που...