fbpx
 

ΑΝΤΙΟ PAX AMERICANA

Διάβασα πολλές αναλύσεις και εκτιμήσεις μετά από την κίνηση ΜΑΤ (έτσι την ονόμασαν οι Τούρκοι) της τουρκολιβυκής συμφωνίας. Άλλες πιθανολογούν, άλλες συμβουλεύουν, άλλες κινδυνολογούν και άλλες προπαγανδίζουν προϋπάρχουσες θέσεις και σενάρια. Οι περισσότερες είναι πολύ καλές και αξιόλογες, με μία όμως προϋπόθεση που την θεωρούν δεδομένη: ότι οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να παίζουν τον κυρίαρχο ηγεμονικό ρόλο που έπαιζαν μετά τον Β΄ΠΠ στην περιοχή και ότι θέλουν να συνεχίσουν να τον παίζουν ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ. Υπογραμμίζω το “με κάθε κόστος”, διότι αυτό είναι το κλειδί των εξελίξεων, όχι μόνον στην περιοχή αλλά και παγκόσμια και όποια ανάλυση ή σχεδιασμός το παραβλέπει, καθίσταται αυτόματα ανεπαρκής και ανεπίκαιρη.

Αυτό, λοιπόν, που ισχυρίζομαι με την παρούσα ανάλυση-επισήμανση, είναι ότι αυτό το “με κάθε κόστος” στο οποίο μας είχαν συνηθίσει οι Αμερικανοί στην μέχρι τώρα άσκηση της πολιτικής τους, αντικαταστάθηκε από το “με το χαμηλότερο δυνατό κόστος”. Και έχουν πληθύνει οι ενδείξεις που μετατρέπουν τις υποψίες σε βεβαιότητα. Αναφέρω ενδεικτικά: απειλές ενάντια στο ΙΡΑΝ που παρέμειναν απειλές, επίθεση με ντρον στην Σαουδική Αραβία που την έκαναν γαργάρα, απειλές εναντίον της Τουρκίας για την αγορά των S400 και κατά παράβαση της αμερικανικής νομοθεσίας, που μετατράπηκαν σε συγγνώμη προς την Τουρκία μιας και ο ένοχος ευρέθη να είναι ο Ομπάμα. Εάν, επομένως, οι παραπάνω παρατηρήσεις και επισημάνσεις είναι ακριβείς, τότε συνάγεται ένα σημαντικό συμπέρασμα: ότι δηλαδή κάτι πολύ-πολύ σοβαρότερο και βαθύτερο συμβαίνει με την αμερικάνικη πολιτική, ενώ εμείς νομίζουμε ακόμη ότι πρόκειται απλά για μια πρόσκαιρη πολιτική ενός αλλοπρόσαλλου προέδρου που λέγεται Τράμπ.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Αυτό που νομίζω ότι συμβαίνει μεταφράζοντας όλα τα παραπάνω είναι ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν πλέον να χρηματοδοτήσουν την ηγεμονία τους. Τους στοιχίζει περισσότερα απ’ αυτά που τους αποφέρει. Ο Τράμπ, αντιμετωπίζοντας την χώρα ως επιχείρηση, το έχει αντιληφθεί καλύτερα απ’ όλους. Και η μέχρι τώρα θητεία του το επιβεβαιώνει. Τι έκανε, επομένως, από την αρχή της θητείας του; Παραμερίζοντας τις ευγένειες και τα προσχήματα, εκβίασε ανοιχτά όλους όσους είχε υπό την προστασία του να καταβάλουν αυξημένο τέλος προστασίας (υπό την μορφή εξοπλισμών), που σε μερικές περιπτώσεις, όπως αυτή της Σαουδικής Αραβίας, έφτασε στο ιλιγγιώδες ποσό των 250 δις. Δεν ξέρω πόσοι θυμόσαστε εντός γερμανικού εδάφους τις αγενείς μεν πλην σαφέστατες δηλώσεις του σχετικά με τις μεγάλες εξαγωγές αυτοκινήτων των Γερμανών στις ΗΠΑ: “Αυτό πρέπει να σταματήσει”, δήλωσε ως αφεντικό προς την Φιλιππινέζα του.

Προσέξτε, επίσης, τι ζητάει ο Τραμπ για παράδειγμα και από τις ηττημένες του Β΄ΠΠ Γερμανία και Ιαπωνία: τετραπλασιασμό των “αμυντικών” εισφορών τους, ώστε να τους παρέχει προστασία. Το ίδιο και από την Ν.Κορέα, μιας και η τρέλα του Κιμ φαίνεται να είναι ιδιαίτερα κοστοβόρα για τον αμερικάνικο κορβανά. Όταν όμως το κόστος της προστασίας ανεβαίνει σε τέτοια ύψη, οι δυνάμεις που συγκροτούν τις υφιστάμενες συμμαχίες γίνονται φυγόκεντρες. Κανείς δεν είναι κορόιδο να διαθέτει τόσα πολλά κεφάλαια σε κάποιον άλλο για προστασία, όταν με τα ίδια θα μπορούσε να προστατευτεί από μόνος του. Η Γαλλία του Μακρόν, η μόνη αξιόλογη στρατιωτική δύναμη που απέμεινε στην Ευρώπη, βλέποντας με μεγάλη ανησυχία αυτήν την κατάσταση, αντιλήφθηκε πρώτη απ’ όλους τους Ευρωπαίους αυτήν την σταδιακή απόσυρση των ΗΠΑ και αναρωτήθηκε φωναχτά για το νόημα του ΝΑΤΟ. Μήπως όμως έχει κι άλλο λόγο να ιδρώνει η Γαλλία και όχι μόνον η Γαλλία, αλλά όλη η Ευρώπη; Ποια στ’ αλήθεια θα είναι η Γερμανία με δεδομένο τον φαταουλισμό της και την ακαταλληλότητά της στο ρόλο του ηγεμόνα, αν αυτονομηθεί και στρατιωτικά; Ούτε θέλω να το σκέφτομαι!

Οι ΗΠΑ, λοιπόν, αρχίζουν να αποσύρονται στρατιωτικά από κει που το κόστος είναι πολύ βαρύ και τα έσοδα πολύ λίγα, ώστε να συμφέρει η κυριαρχία δια της παρουσίας τους. Κάνουν, δηλαδή, ότι θα έκανε και μια οποιαδήποτε εταιρεία λιανικής πώλησης, που θα διαπίστωνε πτώση στις πωλήσεις και στα έσοδα με παράλληλη γιγάντωση των εξόδων. Θα μείωνε το προσωπικό και θα έκλεινε τα ζημιογόνα υποκαταστήματα. Αυτό ακριβώς κάνουν και οι ΗΠΑ. Αποσύρουν τα στρατεύματά τους και γενικότερα την παρουσία τους απ’ τις κοστοβόρες περιοχές. Αυτό θα συνεχιστεί ασφαλώς και στην Μετά-Τραμπ εποχή, επειδή ακριβώς δεν είναι θέμα πολιτικής επιλογής, αλλά συμμόρφωσης στα πραγματικά δεδομένα της οικονομίας τους. Τα μπικικίνια, λοιπόν, δεν φτάνουν για να το παίζουν οι ΗΠΑ χωροφύλακες του πλανήτη και προκειμένου να καταρρεύσουν κάποια στιγμή με ανεξέλεγκτη χρεοκοπία -βλέπε Ρωσία του Κορμπατσόφ και του Γέλτσιν – έχουν επιλέξει το ελεγχόμενο συμμάζεμα και τον αυτοπεριορισμό. Οι ΗΠΑ, επομένως, όχι μόνον έχουν δεχτεί τον πολυπολικό κόσμο που έρχεται αλλά η αγωνία τους και συνάμα η επιδίωξή τους είναι να είναι όντως τέτοιος και όχι ένας νέος μονοπολικός με κάποια άλλη χώρα (βλ.Κίνα) που θα πάρει την θέση τους.

Τι σημαίνει όμως πολυπολικός κόσμος από οικονομικής απόψεως; Πρώτα απ’ όλα, σημαίνει ότι το δολάριο θα μοιραστεί την μονοκρατορία του ως αποθετικό νόμισμα και με δυο-τρία ακόμη νομίσματα. Και όσοι ξέρουν από χρηματοοικονομικά, ξέρουν τις αλυσιδωτές επιπτώσεις που θα έχει κάτι τέτοιο στην αμερικάνικη αλλά και στην παγκόσμια οικονομία. Πρακτικά σημαίνει ότι για την αμερικάνικη οικονομία θα υπάρχει ακόμα και η δυνατότητα χρεοκοπίας, πράγμα που είναι αδύνατον σήμερα όπου ο κόσμος συναλλάσσεται με το νόμισμα το οποίο τυπώνει η ίδια.

Αλλά, ας γυρίσουμε στα καθ’ ημάς. Αν υποθέσουμε πως όλα τα παραπάνω είναι αληθή, τι σημαίνουν άραγε για την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και τις ισορροπίες της; Σημαίνουν ότι υπάρχει ένα κενό ισχύος που νομοτελειακά θα γεμίσει. Ποιοι είναι οι μουστερήδες που θέλουν και διαθέτουν ή πιστεύουν ότι διαθέτουν την ισχύ για να το κάνουν; Οι Ρώσοι και οι Τούρκοι, είναι η απάντηση. Και να μου το θυμηθείτε. Αυτοί οι δύο, παρά τα πρόσφατα χαριεντίσματα και τις λυκοφιλίες, θα βρεθούν πολύ σύντομα σε μια αντιπαλότητα του τύπου “ο θάνατός σου η ζωή μου”. Το κενό που αφήνουν οι Αμερικανοί στην περιοχή, το αντιλήφθηκαν όμως και οι Γάλλοι, αν και δεν τους αφορά άμεσα (πλην της συμμετοχής της ΤΟΤΑΛ στις κυπριακές εξορύξεις), που μιλάνε πια ανοιχτά για ευρωστρατό και ευρωάμυνα, αλλά και οι Ισραηλινοί, που νιώθουν πραγματικά εντελώς αμήχανοι και ανασφαλείς το τελευταίο διάστημα, ειδικά μετά το πράσινο φως των ΗΠΑ στους Τούρκους για την εξόντωση των Κούρδων.

Κι αν όλες αυτές οι υποθέσεις που κάναμε είναι όντως αληθείς, τότε εμείς τι κάνουμε απέναντι σε μια Τουρκία που αμφισβητεί θρασύτατα την κυριαρχία μας, ενώ οι ΗΠΑ “την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια”; Για να απαντήσουμε, όμως, με σοβαρότητα και ουσία στο τελευταίο ερώτημα, πρέπει να σταματήσουμε να τρέφουμε αυταπάτες σχετικά με το τί είναι η Τουρκία. Η Τουρκία ήταν από τους Σελτζούλους Τούρκους ως τα σήμερα μια δύναμη κατακτητική και εξόχως ιμπεριαλιστική. Η διαφορά με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που εκδηλώθηκαν κατά καιρούς, είναι ότι αυτοί κατακτούσαν χώρες με πολύ ανώτερο πολιτισμό από τον δικό τους, μιας και γι αυτούς το μοναδικό πράγμα που είχε αξία ήταν η ισχύς και η τέχνη της επιβολής της. Αυτό ήξερε να κάνει η Τουρκία και αυτό συνεχίζει να κάνει ως τώρα, όποτε παίρνει τα πάνω της. Και ξέρουμε πια ότι το κάνει καλά. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι δεν ίδρυσε ποτέ μια πόλη εκ θεμελίων, όπως οι Έλληνες είτε ως Αθηναίοι είτε ως Σπαρτιάτες είτε ως Μακεδόνες είτε ως Βυζαντινοί ή όπως οι Ρωμαίοι ή οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες αργότερα.

Επομένως, όσοι γειτονεύουν με την Τουρκία για ένα πρέπει να είναι σίγουροι: αν βρεθούν με μειωμένη ισχύ απέναντί τους είτε θα ξεχάσουν την ειρήνη είτε την αυτονομία τους. Η Τουρκία δεν θα σταματήσει σε μικρές παραχωρήσεις και σε συμβιβασμούς και σε συνεκμεταλλεύσεις. Θα συνεχίσει έτσι βήμα -βήμα, δημιουργώντας τετελεσμένα μέχρι την οριστική υποταγή μας και απώλεια της ανεξαρτησίας μας. Επ’ αυτού δεν πρέπει ούτε στιγμή να αμφιβάλλουμε. Επομένως, τι πρέπει να κάνουμε; Μήπως δεν πρέπει να δηλώσουμε με σαφήνεια ότι αυτή η συμπεριφορά είναι αιτία πολέμου και να τραβήξουμε την κόκκινη γραμμή του “ως εδώ και μη παρέκει”, επειδή αυτό δεν θα πτοήσει την Τουρκία και θα εμπλακούμε σε ένα καταστροφικό πόλεμο, τον οποίο πιθανότατα να χάσουμε; Από την άλλη, είναι καλύτερο να διαλέξουμε αυστηρά το δρόμο της νομικής και διπλωματικής διεκδίκησης και να προβαίνουμε -μετά τα τετελεσμένα- σε ατελέσφορα διεθνή διαβήματα, όπου όλοι θα μας διαβεβαιώνουν ότι έχουμε δίκιο μεν, αλλά κανείς δεν θα συντάσσει την ισχύ του δίπλα μας, ώστε να το βρούμε στην πράξη;

Σ’ αυτό το σημείο θα πω ορθά κοφτά την γνώμη μου: ειρήνη με την Τουρκία, που να βασίζεται στον αλληλοσεβασμό και την αποδοχή των δικαίων του άλλου, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να υπάρξει! Επομένως, τα περί ειρηνικής συμβίωσης των λαών, που θα μπορούσαν να ειπωθούν, αν οι Τούρκοι ήταν Ολλανδοί και μείς Βέλγοι, είναι για αιθεροβάμονες αφελείς, για να μην πω κάτι χειρότερο. Άρα, τουλάχιστον όσον αφορά τους εαυτούς μας, πρέπει να δούμε και να πούμε την αλήθεια ξεκάθαρα. Η κατάσταση οδηγείται στο “ή αυτοί ή εμείς”. Πρέπει, επομένως, να αντιτάξουμε την όποια ισχύ μας χωρίς άλλη καθυστέρηση και να δώσουμε το μήνυμα και στους Τούρκους αλλά και στους συμμάχους μας (τους πραγματικούς ή τους υποτιθέμενους) ότι: «εμείς είμαστε ετοιμοπόλεμοι. Όποιος θέλει να μας αφαιρέσει κυριαρχικά δικαιώματα ας κοπιάσει. Και όσοι είναι σύμμαχοι να είναι δίπλα μας με τα όπλα τους και όχι με τις δηλώσεις τους». Όσο γι’ αυτούς τους μονίμως ενδοτικούς, που αντιτάσσουν το επιχείρημα “μα η άμυνά μας είναι σε κακό χάλι εξ αιτίας των μνημονίων “, ένα θα πω: και χωρίς μνημόνια το ίδιο θα λέγανε.

Υ.Γ. 1. Την ώρα που έγραφα τα παραπάνω και προς επίρρωσίν τους , διάβασα τις δηλώσεις λατρείας του Τραμπ με αποδέκτη τον Ερντογάν. Το έχω πει πολλές φορές: “τον δεδομένο δεν τον υπολογίζει κανείς”.

Υ.Γ. 2. Αυτές τις ώρες όλος ο πολιτικός κόσμος της χώρας πρέπει να είναι ενωμένος και με ενιαία στάση απέναντι στον εθνικό κίνδυνο που λέγεται Τουρκία. Όλοι μας ανεξαιρέτως οφείλουμε να στηρίξουμε την σχετικά νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, ώστε να πάρει με παρρησία τις σωστές αποφάσεις και ο Θεός βοηθός.

Υ.Γ.3. Επειδή προβλέπω ότι η αιτούμενη στήριξη της κυβέρνησης του ΥΓ2 ίσως παρεξηγηθεί από κάποιους, εξηγούμαι: θεωρώ αυτονόητο ότι μιλάω για στήριξη σε μια κυβέρνηση που θα υπερασπιστεί μέχρι τρίχας τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και δεν θα δεχτεί κανένα παζάρι διαπραγμάτευσής τους και κανένα τετελεσμένο. Εννοείται πως δεν στηρίζουμε τίποτε λιγότερο.

Δημήτρης Ζαφείρης

Related Posts